វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ឧបជីវិន
ន. [អ៊ុ-ប៉ៈ-ជី-វិន]
អ្នកដែលរស់ដោយសារគេចិញ្ចឹម :
អ្នកដែលរស់ដោយសារគេចិញ្ចឹម :
អ្នកដែលរស់ដោយសារគេចិញ្ចឹម :
“(ព.កា.) ថាឧបជីវី ខ្ជិលពុំរកស៊ី ដោយអាងតែគេ ចិញ្ចឹមរាល់ថ្ងៃ ឥតបីរិះរេ ឱ្យបួសថាទេ ព្រោះខ្ជិលរៀនធម៌។ អ្នកបួសក៏ដែរ បើគ្មានចិត្តបែរ រកសីលបវរ គិតតែពីឆាន់ ដោយក្ដីត្រេកអរ ឃ្លាតចាកសីលធម៌ ក៏ពុំប្រពៃ។”