វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ឧបទ្ទវ
ន. [អ៊ុ-បុ័ត-ទៈ-វៈ]
ឧបទ្រព។
ឧបទ្រព។
ឧបទ្រព។
“”
ដំណើរឬហេតុនៃឧបទ្រព, ហេតុដែលនាំឱ្យកើតឧបទ្រព។
“”
ឧបទ្រពនិងអន្តរាយ ឬអន្តរាយដែលកើតអំពីឧបទ្រព។
“”
ភាពនៃឧបទ្រព។
“”
ភ័យអំពីឧបទ្រព, ដំណើរខ្លាចឧបទ្រព។
“”
មូលហេតុនៃឧបទ្រព។
“”
ការរួចចាកឧបទ្រព។
“”
(ម.ព. ឧបទ្ទវការណ៍)។
“”