វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ឧបភោគ
ន. [អ៊ុ-ប៉ៈ-ភោក]
គ្រឿងសម្រាប់ប្រើប្រាស់ជិតខ្លួន (ជាគូគ្នានឹង បរិភោគ) :
គ្រឿងសម្រាប់ប្រើប្រាស់ជិតខ្លួន (ជាគូគ្នានឹង បរិភោគ) :
គ្រឿងសម្រាប់ប្រើប្រាស់ជិតខ្លួន (ជាគូគ្នានឹង បរិភោគ) :
“មានគ្រឿងឧបភោគនិងគ្រឿងបរិភោគគ្រប់គ្រាន់។”
របស់ឬអីវ៉ាន់សម្រាប់ប្រើប្រាស់ជិតៗខ្លួន (ហៅ ឧបភោគព័ស្ដុ ឬ ឧបភោគវត្ថុ ក៏បាន) :
“(ព.កា.) បញ្ជាក់ពី ឧបភោគបរិភោគ ដែលត្រូវតែមាន គ្រឿងឧបភោគនិងបរិភោគ ក្នុងលោកគេតែងតែផ្គត់ផ្គង់ បើគ្មានភណ្ឌៈនេះបម្រុង ផ្ចុងផ្ដើមជានិច្ចនឹងវិនាស។ ទោះបីអ្នកបួសរស់ដោយសារ សីលផ្នួសធម៌អាថ៌ក៏រទាស រទែងសុំគេដោយឥតខ្មាស គ្រាន់តែមិនផ្ដាសប៉ុណ្ណោះឯង។ គួរសុំទើបសុំបើមិនគួរ ពុំហ៊ានសួរឱ្យគេចំបែង សុំគេតាមភាពជាគម្ដែង ឈ្មោះថាអ្នកស្វែងមួយបែបដែរ។”