វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ឧបលិង្គ—
[អ៊ុ-ប៉ៈ-លិង-គៈ—]
(ម.ព. ឧបលិង្គ) បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដទៃ។
(ម.ព. ឧបលិង្គ) បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដទៃ។
(ម.ព. ឧបលិង្គ) បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដទៃ។
“”
ហេតុនៃផ្នូលអាក្រក់។
“”
លក្ខណៈនៃឧបលិង្គ។
“”
សមុដ្ឋាននៃឧបលិង្គ :
“ប្រើជា (ព.កា.) ថា ឧបលិង្គសមុដ្ឋាន ចេញឱ្យឃើញបានថាពុំស្រួល នាំឱ្យវរចិត្តឆ្អិតក្ដៅក្ដួល រំជួលជូរមុខជាទុក្ខក្រៃ។ គិតជួយរំដោះគ្រោះឱ្យផង ដើម្បីឱ្យឆ្លងផុតចង្រៃ បើរង់បង្អង់ឱ្យយូរថ្ងៃ ក្រែងលោចង្រៃរួបរឹតបាន។”