វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ឧបសម្បន្នា
(ម.ព. ឧបសម្បន្ន)។
(ម.ព. ឧបសម្បន្ន)។
(ម.ព. ឧបសម្បន្ន)។
“”
សិស្សសូត្រ។
“”
ការបំបួសសាមណេរឱ្យបានជាភិក្ខុភាព។
“”
លោកគ្រូសូត្រ។
“”
សាមណេរអ្នកសូមឧបសម្បទា (នាគអ្នកសូមផ្នួសជាភិក្ខុ) :
“មានឧសម្បទាបេក្ខៈ ៤ រូប។”
(ម.ព. ឧបសម្បទាបេក្ខ)។
“”
(ម.ព. ឧបសម្បទាបេក្ខ)។
“”
ភាពជាឧបសម្បន្ន (ភិក្ខុភាព ឬ ភិក្ខុភាវៈ)។
“”
(ម.ព. អន្តេវាសិក)។