វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ឧបហាស
ន. [អ៊ុ-ប៉ៈ-ហាស]
ការសើចសប្បាយ, ការសើចក្អាកក្អាយ; ការរីករាយសប្បាយឥតបើគិត :
ការសើចសប្បាយ, ការសើចក្អាកក្អាយ; ការរីករាយសប្បាយឥតបើគិត :
ការសើចសប្បាយ, ការសើចក្អាកក្អាយ; ការរីករាយសប្បាយឥតបើគិត :
“ធ្វើឧបហាស។ (ព. កា) ពេលគេឈឺចាប់ ឬមានគេស្លាប់ កុំធ្វើឧបហាស ត្រូវមើលមុខក្រោយ កុំធ្លោយផ្ដេសផ្ដាស រីឯឧបហាស សម្រាប់ពេលផ្សេង។”
(ម.ព. ឧបហាសហេតុ)។
“”
ភាពនៃឧបហាស។
“”
សូរសើចក្អាកក្អាយ។
“”
ហេតុដែលនាំឱ្យសើចកក្អាកក្អាយ។
“”
អាការៈនៃឧបហាស។
“”