វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ឧប្បត្តិក
កិ. [អ៊ុប-ប៉ៈ-ដិក] ឬ [អ៊ុប-ប៉ៈ-ដឹក]
កើតឯង :
កើតឯង :
កើតឯង :
“អ្នកខ្លះស្លាប់ទៅឧប្បត្តិកជាទេវតា, ខ្លះទៅឧប្បត្តិកជាប្រេត, ខ្លះជាពស់ថ្លាន់។”
ដែលបណ្ដាលកើតឡើង; ដែលប្រតិដ្ឋផ្សំ, ដែលសន្មតថា :
“ពាក្យឧប្បត្តិក, សេចក្ដីឧប្បត្តិក។ (ព.កា.) សម្ដីឧប្បត្តិកឡើងឯងៗ គួរក្រែងកុំអាលប្រញាប់ថា- តាមភ្លាមត្រូវតែពិចារណា បើពិតសឹមថាកុំធ្វេសធ្លោយ។ ដ្បិតពាក្យឧប្បត្តិកសឹងតែភ្លាត់ ចេញតែពីមាត់ជនកម្សោយ មនុស្សល្ងង់ជ្រុលជឿលុះថ្ងៃក្រោយ នាំឱ្យអ្នកផងមើលងាយ។”
ការកើត; ការចាប់ជាតិ។ ខ្មែរប្រើសំដៅសេចក្ដីថា "ការកើតឯង; ការចាប់កំណើតឥតមាតាបិតា, ឥតមេបា; ឧបបាតិក" :
“ឧប្បត្តិកនៃពួកដង្កូវ។”
ការសន្មតឬការតាំងឱ្យជាអាចារ្យ។
“”
សន្មតឱ្យជា :
“ឧប្បត្តិកមនុស្សម្នាក់ឱ្យធ្វើជាយក្ស ម្នាក់ទៀតជាស្វា។”
(ម.ព. ឧប្បត្តិ)។