វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ឧព្វេធ
ន. [អ៊ុប-ពេត]
កម្ពស់; ចំពោះតែកម្ពស់អំពីផ្ទៃដីឬអំពីផ្ទៃទឹកទៅឯអាកាស ដូចជាកម្ពស់ភ្នំឬកម្ពស់កោះក្នុងលម្ហសមុទ្រជាដើម :
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
១ ន័យនិយមន័យ
១
កម្ពស់; ចំពោះតែកម្ពស់អំពីផ្ទៃដីឬអំពីផ្ទៃទឹកទៅឯអាកាស ដូចជាកម្ពស់ភ្នំឬកម្ពស់កោះក្នុងលម្ហសមុទ្រជាដើម :
ឧទាហរណ៍
“ជួរភ្នំមានឧព្វេធ ខ្ពស់ត្រដែតឯអាកាស ក្រឡេកមើលឃើញដាស សុទ្ធតែឈើធំស្រោងស្រាង។”
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់