ឧរា

“ហៃកូនពុំងា ម្ដាយតឹងឱរា ស្ទើរប្រេះសញ្ជែក ត្រូវកូនស្ដាប់ម្ដាយ កុំឱ្យទឹកភ្នែក- ម្ដាយហូរច្រើនពេក ណាកូនមាសម្ដាយ។ កាព្យមួយយ៉ាងថា គេរត់ចោលទៅ ឧរាឯងក្ដៅ ឈឺផ្សាឥតស្រាក នៅតែម្នាក់ឯង កណ្ដែងលំបាក អញត្រូវសម្រាក ឯណាទៅអើយ! (អ្ហើយ, កុំថា អឺយ)។”