វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ឫណ
ន. [រឹ-ណៈ] ឬ [រឹន]
បំណុល; ការឱ្យខ្ចី។ ប្រើជាបទសមាសឬបទតទ្ធិត។
បំណុល; ការឱ្យខ្ចី។ ប្រើជាបទសមាសឬបទតទ្ធិត។
បំណុល; ការឱ្យខ្ចី។ ប្រើជាបទសមាសឬបទតទ្ធិត។
“”
ដែលជាប់បំណុល; អ្នកជំពាក់បំណុលគេ, កូនបំណុល។
“”
អ្នកទទួលធានាឱ្យកូនបំណុលគេ, អ្នកធានា។
“”
(ម.ព. ឫណមត្កុណ)។
“”
(ម.ព. ឫណគ្រ័ស្ត)។
“”
(ម.ព. ឫណគ្រ័ស្ត)។
“”