វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ឫតុ
រដូវ។ ប្រើជាបទសមាស។
រដូវ។ ប្រើជាបទសមាស។
រដូវ។ ប្រើជាបទសមាស។
“”
សម័យក្នុងរដូវ, គ្រាដែលសមតាមរដូវ, ដែលមានទំនងស្រួល; សម័យធ្លាក់រដូវនៃស្ត្រី (ហៅថា ឫតុសម័យ ឬ ឧតុ ក៏បាន)។
“”
ការកំណត់តាមរដូវ; ធម្មតារបស់រដូវ (ហៅថា ឫតុនិយាម ឬ ឧតុ ក៏បាន)។
“”
ជំងឺដែលកើតព្រោះការប្រែឬផ្លាស់រដូវ។
“”
ស្ដេចរដូវ គឺរដូវស្លឹកឈើលាស់ (វសន្តរដូវ)។
“”
តំណរដូវ គឺវេលាត្រង់ចន្លោះរដូវពីមួយទៅមួយ, វេលាផ្លាស់រដូវ។
“”
អាហារដែលឆ្ងាញ់តាមរដូវ; ដំណើរឆ្ងាញ់ពិសាតាមរដូវ។
“”
ការងូតទឹកជម្រះខ្លួនក្នុងថ្ងៃដាច់រដូវ; ការងូតទឹកជម្រះកាយរបស់ស្ត្រីក្នុងវេលាដែលធ្លាក់រដូវរួចហើយឬក្នុងវេលាកន្លងមក ៤ថ្ងៃ អំពីថ្ងៃដែលមានរដូវជាដំបូងបំផុត (ងូតដើម្បីឱ្យកើតស្រីសួស្ដី, តាមលទ្ធិព្រាហ្មណ៍ឬលទ្ធិបុរាណ)។
“”
(ម.ព. រដូវ)។