វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ឯកច្ឆន្ទ
ន., គុ. [អែ-ក័ច-ឆ័ន]
ចំណង់តែមួយ; បំណងតែមួយ; បំណងត្រូវគ្នាតែមួយ; ដែលមានបំណងត្រូវគ្នាតែមួយ, ដែលព្រមចិត្តគ្នា :
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
២ ន័យនិយមន័យ
១
ចំណង់តែមួយ; បំណងតែមួយ; បំណងត្រូវគ្នាតែមួយ; ដែលមានបំណងត្រូវគ្នាតែមួយ, ដែលព្រមចិត្តគ្នា :
ឧទាហរណ៍
“ខំប្រឹងធ្វើការដោយឯកច្ឆន្ទ, ព្រមគ្នាជាឯកច្ឆន្ទ; ពួកឯកច្ឆន្ទ។”
២
ខ្មែរប្រើក្លាយជា ឯកច្ឆាន្ទ សំដៅសេចក្ដីថា "ស្រេចលើខ្លួន, សេរី, អត្តាធីន" :
ឧទាហរណ៍
“មនុស្សឯកច្ឆាន្ទ។”
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់