វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ឯកតោ
គុ. [អែ-កៈ-តោ]
ខាងម្ខាង, តែម្ខាង, ខាងម្នាក់; ជាមួយ, ជាមួយគ្នា, ដំណាលគ្នា។
ខាងម្ខាង, តែម្ខាង, ខាងម្នាក់; ជាមួយ, ជាមួយគ្នា, ដំណាលគ្នា។
ខាងម្ខាង, តែម្ខាង, ខាងម្នាក់; ជាមួយ, ជាមួយគ្នា, ដំណាលគ្នា។
“”
ដំណើរទៅមកជាមួយគ្នាឬដំណាលគ្នា។
“”
ដំណើរទៅជាមួយគ្នា។
“”
ដែលមានមុខតែម្ខាង :
“សស្ត្រាឯកតោធារ។”
បរិសុទ្ធិតែខាងម្ខាង, បរិសុទ្ធិតែអ្នកម្ខាង :
“ត្រ័យសរណគមន៍សម្រាប់គ្រហស្ថជាឯកតោសុទ្ធិ (ព.ពុ.)។”
(ព.ផ្ទ. ឧភតោ)។