វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ឯកទិស
ន., គុ. [អែ-កៈ-ទិស]
ទិសមួយ, ទិសម្ខាង; ទិសឬផ្លូវដែលតម្រូវឱ្យអ្នកបើកបររថយន្តឬយានផ្សេងៗ ប្រកាន់យកបានតែម្ខាងៗ គឺថាបានតែទៅ ឯមកបញ្ច្រាសមិនបាន ឬបានតែមក។
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
២ ន័យនិយមន័យ
១
ទិសមួយ, ទិសម្ខាង; ទិសឬផ្លូវដែលតម្រូវឱ្យអ្នកបើកបររថយន្តឬយានផ្សេងៗ ប្រកាន់យកបានតែម្ខាងៗ គឺថាបានតែទៅ ឯមកបញ្ច្រាសមិនបាន ឬបានតែមក។
ឧទាហរណ៍
“”
២
(ប.ព.) ការបញ្ជូនទិន្នន័យ (គមនាគមន៍) តាមទិសដៅតែមួយគត់ពីឧបករណ៍បញ្ជូនទៅឧបករណ៍ទទួល ដូចជា ការផ្សាយតាមប្រព័ន្ធទូរទស្សន៍ឬវិទ្យុ; នៃឯកទិស។
ឧទាហរណ៍
“”
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់