វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ឯង
សព្វ. [អែង]
អ្នក។ ពាក្យសម្រាប់ហៅ មនុស្សក្មេងជាងឬតូចទាបជាង ក្នុងទីចំពោះមុខ :
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
៦ ន័យនិយមន័យ
១
អ្នក។ ពាក្យសម្រាប់ហៅ មនុស្សក្មេងជាងឬតូចទាបជាង ក្នុងទីចំពោះមុខ :
ឧទាហរណ៍
“ឯងទៅណា?; ឯងទាំងអស់គ្នា កុំអាលទៅណា!”
២
(ព.សា.) ប្រើជា អាអ្ហែង; ហងឯង (ព.សា.) ប្រើជា អ្ងែង, :
ឧទាហរណ៍
“និយាយថា អាអ្ហែងទៅណា?; អ្ងែងមកពីណា?”
៣
ដែលជារបស់ខ្លួន :
ឧទាហរណ៍
“របស់ឯង, គ្នាឯង។”
៤
ផ្ទាល់ខ្លួន, លើខ្លួន, ពីខ្លួន, ចំពោះខ្លួន, ពីទំនើងខ្លួន :
ឧទាហរណ៍
“ខ្លួនឯង, ឯកឯង, ម្នាក់ឯង។”
៥
ស្រាប់, ស្រេចស្រាប់; តាមសញ្ជាតិ, តាមធម្មតា; ដែលមិនបាច់ធ្វើ, មិនបាច់ទិញជាដើម :
ឧទាហរណ៍
“ត្រពាំងកើតឯង, ឈើដុះឯង, របស់បានឯង, ចេះឯង; ការនុះវាឯងៗទេ!”
៦
មែន, ពិត, មែនពិត; គត់; ហោង :
ឧទាហរណ៍
“ដូច្នោះឯង, នុ៎ះឯង; តែប៉ុណ្ណេះឯង។”
ចំណាំការប្រើប្រាស់
(សម្រាប់ប្រើក្នុងការនិយាយស្ដីធម្មតាឬក្នុងរឿងប្រលោមលោកជាដើម)។
ទម្រង់ និងការបង្កើតពាក្យ
ទម្រង់ពាក្យ
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់