វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ឱ!
ពាក្យលាន់មាត់ ដោយមានសេចក្ដីសង្វេគ, ដោយយល់ការជាក់, ដោយត្អូញជាដើម :
ពាក្យលាន់មាត់ ដោយមានសេចក្ដីសង្វេគ, ដោយយល់ការជាក់, ដោយត្អូញជាដើម :
ពាក្យលាន់មាត់ ដោយមានសេចក្ដីសង្វេគ, ដោយយល់ការជាក់, ដោយត្អូញជាដើម :
“ឱ! រូបអើយរូប!; ឱ! ដូច្នោះទេឬ?; ឱ! អ្នកអើយ ខ្ញុំសព្វថ្ងៃត្រដរតែនឹងរស់ទៅទេ! ឱហ្ន៎! អើហ្ន៎!”
(ប្រើសំឡេងខ្ពស់ជា អោ៎! ក៏មាន ដូចជា អោ៎! ដូច្នោះទេឬ?។ ម.ព. បង្អៅ ឳ នេះគឺតួ ឱ និង វ ជា ឱវ អៅ, ខ្មែរអ្នកអក្សរសាស្ត្រក្នុងសម័យបុរាណព្រេងនាយ សរសេរជា ឳ ដោយយកអក្សរ វ ដាក់ភ្ជាប់ពីខាងចុង ឱ ជាតួប្រកបស្រេចតែម្ដងដូច ឧ៊ ឧក, ឳ អុវឬអូវ, ឱ្យ ឱយ នោះដែរ; ដោយហេតុនេះ យើងត្រូវទុកឱ្យនៅ ពុំគួរកែប្រែឡើយ, វៀរលែងតែ ឧ៊ មួយនេះដ្បិតធ្លាប់ប្រើជា ឧក យូរដែរហើយ។ ម.ព. ឧកញ៉ា និង ឳ ផង)។