វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ឱសថ
ន. [អោ-សត់] ឬ [អោ-សុត]
ថ្នាំរម្ងាប់រោគ, ថ្នាំបំបាត់រោគ (ពាក្យសម្រាប់ប្រើចំពោះឥស្សរជន) :
ថ្នាំរម្ងាប់រោគ, ថ្នាំបំបាត់រោគ (ពាក្យសម្រាប់ប្រើចំពោះឥស្សរជន) :
ថ្នាំរម្ងាប់រោគ, ថ្នាំបំបាត់រោគ (ពាក្យសម្រាប់ប្រើចំពោះឥស្សរជន) :
“ខ្ញុំប្របាទម្ចាស់យកឱសថមកជូនព្រះតេជព្រះគុណ។ (រ.ស.) ព្រះឱសថ។”
ក្រុមពេទ្យអ្នកផ្សំថ្នាំឬអ្នកឱ្យថ្នាំ។
“”
ការធ្វើឬផ្សំថ្នាំរម្ងាប់រោគ។
“”
ឱសថខាប់មានជាតិប្រេង ប្រើសម្រាប់លាបឬរឹតស្បែកដែលរលាក ឈឺចាប់ ឬមានរបួស។
“”
ឱសថដែលផ្សំពីឫស ដើម ស្លឹក ផ្លែផ្កានៃរុក្ខជាតិ ឬផ្នែកខ្លះនៃសរីរាង្គសត្វជាដើម តាមរូបមន្តបែបប្រពៃណី :
“ឱសថបុរាណខ្មែរ ឱសថបុរាណចិន។”
ផ្ទះលក់ថ្នាំរម្ងាប់រោគ។
“”
មន្ទីរពេទ្យសាធារណៈសម្រាប់ពិនិត្យអាការៈរោគ, ចែកថ្នាំសង្កូវ ឬ ព្យាបាលរោគឱ្យបណ្ដាជនទូទៅ :
“ឱសថាល័យព្រះអង្គឌួង។”
ឧបករណ៍សម្រាប់ផ្សំធ្វើឱសថ, រុក្ខជាតិដែលគេយកមកផ្សំថ្នាំសង្កូវ។
“”