វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
កន្ទុយ
ន. [កន់-ទុយ]
អវយវៈរបស់សត្វដែលមានតពីទីបំផុតឆ្អឹងខ្នង មានសណ្ឋានទីទៃៗពីគ្នា តាមគួរដល់ធម្មតារបស់សត្វ :
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
៣ ន័យនិយមន័យ
១
អវយវៈរបស់សត្វដែលមានតពីទីបំផុតឆ្អឹងខ្នង មានសណ្ឋានទីទៃៗពីគ្នា តាមគួរដល់ធម្មតារបស់សត្វ :
ឧទាហរណ៍
“កន្ទុយគោ, កន្ទុយក្ងោក, ...។”
២
(ព.ប្រ.) នៅពីក្រោយគេរហូត ពឹងគេរហូត :
ឧទាហរណ៍
“ចេញមុខម្ដងទៅ កុំនៅចាំតែតោងកន្ទុយគេនោះ!”
៣
ក្រៅពីអវយវៈរបស់សត្វ ក៏ហៅ កន្ទុយ បានខ្លះដែរ :
ឧទាហរណ៍
“ត្រីងៀតមួយកន្ទុយ, កន្ទុយភ្នែក, ផ្កាយដុះកន្ទុយ។”
ទម្រង់ និងការបង្កើតពាក្យ
ទម្រង់ពាក្យ
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់