វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
កម្ទេច
កិ. [កំ-ទេច]
ធ្វើឱ្យខ្ទេច :
ធ្វើឱ្យខ្ទេច :
ធ្វើឱ្យខ្ទេច :
“កម្ទេចជាធូលី, កម្ទេចជាផេះ។”
(ព.ប្រ.) បំផ្លាញ, ធ្វើឱ្យវិនាស អន្តរាយ :
“កម្ទេចផលិតផលក្លែងក្លាយចោល, កម្ទេចសត្រូវ។”
អ្វីៗដែលខ្ទេច។
“”
ផង់មាសដែលដាច់ជ្រុះតាមផ្លែដែកឆាប។
“”