វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
កាចា
ន. [កា-ចា]
ស្រទាប់ខាងក្រៅដែលរឹងនិងរលោងនៃធ្មេញ; ស្រទាប់ក្រៅរលោងនៃចាន ផើងផ្កាជាដើម :
ស្រទាប់ខាងក្រៅដែលរឹងនិងរលោងនៃធ្មេញ; ស្រទាប់ក្រៅរលោងនៃចាន ផើងផ្កាជាដើម :
ស្រទាប់ខាងក្រៅដែលរឹងនិងរលោងនៃធ្មេញ; ស្រទាប់ក្រៅរលោងនៃចាន ផើងផ្កាជាដើម :
“កាចាធ្មេញ។”