វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
កិប
កិ. [កិប]
ភ្ជាប់អ្វីមួយឱ្យជាប់គ្នាដោយប្រើកិបឬឃ្នាប :
ភ្ជាប់អ្វីមួយឱ្យជាប់គ្នាដោយប្រើកិបឬឃ្នាប :
ភ្ជាប់អ្វីមួយឱ្យជាប់គ្នាដោយប្រើកិបឬឃ្នាប :
“កិបឡេវអាវ, កិបសៀវភៅ។”
ប្រដាប់ធ្វើពីលោហជាតិ មានសណ្ឋានជារបៀបញីឈ្មោល សម្រាប់ដាក់ភ្ជាប់សាច់សំពត់ :
“ដាក់កិប, ឡេវកិប។”
បន្លំលាក់ទុកខ្លះ, គៃបំបាត់យកខ្លះ :
“កិបប្រាក់។”
គូទការ៍ទូសកាំភ្លើង។
“”