វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
កុន
ន. [កុន]
កល, កលឧបាយ :
កល, កលឧបាយ :
កល, កលឧបាយ :
“ជាប់កុន, ដោះកុន, រួចពីកុន។”
ឈ្មោះល្បែងដែលលេងដោយទំនងកលឧបាយផ្សេងៗ។ ពាក្យនេះខ្មែរហៅតាមសៀម ដែលសរសេរ "កល" តែអានថា "កុន" ខ្មែរយកពាក្យ កុន នេះមកប្រើ ក៏ទៅជាមានពាក្យពីរផ្សេងគ្នាគឺ កល ១កុន ១ក្នុងសម័យបច្ចុប្បន្នខ្មែរយើងហៅ ភាពយន្ត :
“លេងកុន, ទៅមើលកុន។”
ខកឬស្កុនដំណើរ ព្រោះដេកលក់ជ្រុលហួសវេលា :
“ខ្ញុំកុនដំណើរ ទៅមិនទាន់កប៉ាល់។”
(ម.ព. កល ផង)។