វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម

ខ្នង

ន. [ខ្នង]

ចំណែករាងកាយមនុស្ស និងសត្វត្រង់ប៉ែកខាងក្រោយពីត្រឹមស្មាទាំងពីរចុះទៅដល់ចង្កេះ :

ស្វែងយល់ពីពាក្យ

និយមន័យ

៣ ន័យ

១

ឧទាហរណ៍

“ខ្នងមនុស្ស, ខ្នងសត្វ។”

២

ចំណែកខាងលើដែលកំពុង ឬ រាបរបស់អវយវៈ ឬវត្ថុនីមួយៗ ក៏ហៅខ្នងដែរ :

ឧទាហរណ៍

“ខ្នងដៃ, ខ្នងជើង, ខ្នងភ្នំ, ខ្នងឫស្សី, ខ្នងសំបុត្រជាដើម។”

៣

(ព.ប្រ.) ជនដែលជាទីបង្អែក :

ឧទាហរណ៍

“គាត់មានខ្នងក្រាស់។”

បន្តរៀនទៀត