វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ខ្វាក
ឧ. [ខ្វាក]
សូរឮដោយហូតអាវុធវែងពីស្រោមមានដាវជាដើម ឬ សូរឮដោយហែកសំពត់, ហែកក្រដាស, សូរឮដោយសត្វក្រសារស្រែក :
សូរឮដោយហូតអាវុធវែងពីស្រោមមានដាវជាដើម ឬ សូរឮដោយហែកសំពត់, ហែកក្រដាស, សូរឮដោយសត្វក្រសារស្រែក :
សូរឮដោយហូតអាវុធវែងពីស្រោមមានដាវជាដើម ឬ សូរឮដោយហែកសំពត់, ហែកក្រដាស, សូរឮដោយសត្វក្រសារស្រែក :
“ហូតដាវខ្វាក, ហែកសំពត់ខ្វាក, ហែកក្រដាសខ្វាក, សត្វក្រសារស្រែកឮខ្វាកៗ។”