វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
គន្លង
ន. [គន់-លង]
ជួរស្នាម; ជ្រលង; ដាន; លំអាន :
ជួរស្នាម; ជ្រលង; ដាន; លំអាន :
ជួរស្នាម; ជ្រលង; ដាន; លំអាន :
“គន្លងនង្គ័ល, ដើរតាមគន្លង, គន្លងមង, គន្លងលប, គន្លងត្រី។”
លំអាន :
“គន្លងធម៌។”
ច្បាប់, សណ្ដាប់ :
“ប្រព្រឹត្តតាមគន្លង។”
ផ្លូវដែលភពនីមួយៗចល័តជុំវិញទៅតាមគន្លងរបស់វា :
“ភពផែនដីមានគន្លងគោចរវិលជុំវិញដួងតារា (ផ្កាយ)។”
ការប្រព្រឹត្តល្អ ដឹងខុសដឹងត្រូវ ស្តាប់បង្គាប់ និងគោរពចាស់ទុំ :
“ពុទ្ធឱវាទស្ដីពីការចិញ្ចឹមជីវិតដោយសុចរិតតាមគន្លងធម៌។”
គន្លងដែលមានរាងជាអេលីបបង្កើតឡើងដោយរង្វិលជុំរបស់ផែនដី។
“”
ចំណែកមួយនៃទ្រូងផ្លូវដែលខណ្ឌដោយគំនូសឬបរិក្ខារបែងផ្លូវជាចំណែកតាមបណ្ដោយទ្រូងផ្លូវ ដែលមានប្រវែងទទឹងគ្រប់គ្រាន់អាចឱ្យយានជំនិះគ្រប់ប្រភេទធ្វើដំណើរបានមួយជួរ។
“”