វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
គម
គុ. [គម]
ដែលមានខ្នងពកកំពូកស្រដៀងនឹងបូកគោ :
ដែលមានខ្នងពកកំពូកស្រដៀងនឹងបូកគោ :
ដែលមានខ្នងពកកំពូកស្រដៀងនឹងបូកគោ :
“មនុស្សគម, ខ្នងគម។”
គមនិងគាក់។
“”
ឈ្មោះនំមួយយ៉ាង មានសណ្ឋានដូចខ្នងគម ធ្វើពីម្សៅដំណើបមានស្នូលដូងឬស្នូលសណ្ដែក ស្បាត់ស្ករ ខ្ចប់ដោយស្លឹក ចម្អិនដោយចំហុយ :
“នំគម។”
បណ្ដូល កឈើក្នុងពួកត្នោត, ដូង, ស្លា, ជ្រែ; ប្រើធ្វើជាបន្លែ, អន្លក់ មានរសពីសា ប្រើជួសសាឡាត់បាន :
“គមត្នោត, គមដូង, គមស្លា គមស្លាត្រឱន។ល។”