វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ឆា
កិ. [ឆា]
ចម្រាញ់, ចំហៀវ។ ធ្វើសម្លឆា, ស្លឆា :
ចម្រាញ់, ចំហៀវ។ ធ្វើសម្លឆា, ស្លឆា :
ចម្រាញ់, ចំហៀវ។ ធ្វើសម្លឆា, ស្លឆា :
“គាត់កំពុងឆាមីនិងសាច់គោ។”
ឈ្មោះសម្លចិនមួយប្រភេទ ស្លដោយមានសាច់ខ្លាញ់ ឬខ្លាញ់ចម្រាញ់ឮសូរឆាៗ :
“មីឆា, ឆាសណ្ដែក។”
ឈ្មោះម្ហូបឆាមួយប្រភេទ ដែលឆាសាច់ផ្សំជាមួយម្ទេសជាច្រើនរួមនឹងគ្រឿងផ្សំ :
“ឆាក្ដៅសាច់ទាកាប៉ា។”
ដែលប្រេះស្រាំ :
“ចានឆា។ ប្រេះឆា គឺមោះមៃនឹងគ្នាបន្តិចបន្តួច។”
លុបចោលមិនយកជាការ(ជាទូទៅក្នុងល្បែង) :
“បៀលើកនេះឆាហើយ។”
(ព.ប្រ.) លុបចោល, បំបាត់ចោល, បោះបង់ចោលដោយប្រការណាមួយ :
“ស្នេហានេះឆាចោលហើយ។”