វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ជិត
គុ.កិ., គុ. [ជិត]
ដែលទីទៃពីឆ្ងាយ គឺ ទៀប, ក្បែរ, ខាងគ្នា; ដែលទៅមកឆាប់ដល់ :
ដែលទីទៃពីឆ្ងាយ គឺ ទៀប, ក្បែរ, ខាងគ្នា; ដែលទៅមកឆាប់ដល់ :
ដែលទីទៃពីឆ្ងាយ គឺ ទៀប, ក្បែរ, ខាងគ្នា; ដែលទៅមកឆាប់ដល់ :
“ផ្លូវនុះជិតដែរទេ។”
ដែលមានសាច់ហាប់ស្និទ្ធជិត; ដែលគ្មានចន្លោះធ្លុះធ្លាយ, គ្មានប្រហោង គ្មានច្រកចេញចូល :
“ពាងនេះមានសាច់ជិតល្អណាស់ មិនលេចទឹកទេ; ផ្លូវនេះត្រូវធ្វើរបងបិទរាំងឱ្យជិត កុំឱ្យគេដើរចេញចូលទៀត។”