វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ជួ
គុ. [ជួ]
ដែលអាក្រក់, ដែលឆ្គងមិនសូវស្គាល់ក្ដីគួរសម :
ដែលអាក្រក់, ដែលឆ្គងមិនសូវស្គាល់ក្ដីគួរសម :
ដែលអាក្រក់, ដែលឆ្គងមិនសូវស្គាល់ក្ដីគួរសម :
“មនុស្សជួ។”
ដែលជួដូចជាជង។
“”
ដែលមានជាតិទន់ទាប, ថោកថយ; អាក្រក់ជួជាតិ គឺអាក្រក់ណាស់។
“”
ដែលជួពន់ពេក។
“”