ជ័យ

ជម្នះ, ការឈ្នះ :

ពាក្យសម្រាប់ឱ្យពរ ឱ្យជ័យថា សូមឱ្យលោកមានជ័យជម្នះ! ឬថា សូមឱ្យអ្នកដ៏ចម្រើនមានជ័យជម្នះ!

សំបុត្រ, កំណត់ ប្រាប់អំពីជ័យជម្នះ។

ពាក្យសម្រាប់មនុស្សអ្នកជូនពែសំណែន ដែលត្រឡប់មកផ្ទះជំងឺវិញឈរស្រែកនៅមាត់ទ្វាររបងផ្ទះឬជិតជណ្ដើរផ្ទះថា ជយតុ ភវំ! អ្នកនៅក្នុងផ្ទះនោះឆ្លើយតបមកវិញថា សាធុមានជ័យ! (តាមក្បួនសែនឱ្យមនុស្សឈឹ)។

សាលក្រមប្រាប់ដំណើរក្ដីឈ្នះ។

ដំរីជ័យ គឺដំរីសម្រាប់ជិះចូលកាន់សង្គ្រាម ដែលតែងតែមានជម្នះមកហើយឬដែលសន្មតថានឹងមានជម្នះ, ដំរីព្រះទីនាំងនៃព្រះមហាក្សត្រដែលសន្មតថាមានជ័យគ្រប់កាល។

ពាក្យស្រែកប្រកាស, ស្រែកហៅថា សូមឱ្យឈ្នះ! ឬថា ឈ្នះហើយៗ! ដូចពាក្យថា ជយតុ! ជយតុ ភវំ! ជយោ! ជិតំ ជិតំ! ជាដើមដែរ។

ទីតំបន់ដែលមានជ័យ, ដែលច្បាំងឈ្នះ។

ពាក្យសម្រាប់ឱ្យពរ ឱ្យជ័យថា សូមឱ្យមានជ័យជម្នះ!

ទង់ជ័យ គឺទង់ចម្បាំងដែលសន្មតថាជាស្រីសួស្ដីឱ្យមានជ័យជម្នះ។

ទឹកដែលគេផឹកហើយស្រែកហ៊ោថា ឈ្នះហើយៗ! ក្នុងកាលមានជ័យ (បែបក្នុងបុរាណសម័យ)។

(ម.ព. ជយវាទ្យ)។

ឈើមានជ័យឬឈើមានផ្កាឱ្យជម្នះ (ដើមច្បា)។ មានសេចក្ដីដំណាលថា កាលពីក្នុងជាន់បុរាណសម័យព្រេងនាយយូរអង្វែងហើយ មនុស្សទាំងឡាយច្រើនយកផ្កាច្បាមកប្រើក្នុងហោមពិធីពលិការប្រសិទ្ធី ដោយបំណងថា ឱ្យមានជ័យជម្នះ, ព្រោះហេតុនោះ ទើបគេហៅដើមច្បាថា ជយព្រឹក្ស។

(ម.ព. ជយលិខិត)។

(ម.ព. ជយលិខិត)។

តន្ត្រីប្រគំសូមជ័យ, ការប្រគំសូមជ័យ, គ្រឿងប្រគំយកជ័យជម្នះ។

ស័ង្ខសម្រាប់ផ្លុំយកជ័យ។

សំឡេងហ៊ោយកជ័យ, សំឡេងស្រែក បន្លឺថា ឈ្នះហើយ! ឬ ឈ្នះហើយៗ!

(ម.ព. ជយដ្ឋាន)។

(ម.ព. ជយសង្ខ)។

ឧបាយ, ល្បិចឱ្យមានជ័យ, ឱ្យឈ្នះ។

ឈ្មោះពរមួយយ៉ាងសម្រាប់សូត្រចម្រើនសិរីសួស្ដី ក្នុងមង្គលការសម័យបុរាណ :