វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
តម
កិ. [តម]
កាន់ត្រណម, ចៀសវាងមិនប្រព្រឹត្ត, មិនធ្វើ :
កាន់ត្រណម, ចៀសវាងមិនប្រព្រឹត្ត, មិនធ្វើ :
កាន់ត្រណម, ចៀសវាងមិនប្រព្រឹត្ត, មិនធ្វើ :
“តមបង្អែម, តមខ្លាញ់ ...។”
តម ឬប្រកាន់មិនស្ដីរកគ្នា។
“”
(សំនួន.) ហាមនិយាយផ្ដេសផ្ដាសនៅទីកន្លែងសក្ដិសិទ្ធឬទីសក្ការបូជា :
“ត្រូវតមមាត់នៅពេលដើរព្រៃ។”
មិនបរិភោគអាហារឬផ្អាកពិសាអាហារមួយរយៈ :
“តមអាហារផ្អាប់, តមអាហារសាច់, តមអាហារដើម្បីសុខភាព។”
(ម.ព. ត្រណម ផង)។