វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
តម្ពុល
ស្លា, ផ្លែស្លា។
ស្លា, ផ្លែស្លា។
ស្លា, ផ្លែស្លា។
“”
ខ្មែរហៅ ស្លាតម្ពុល ចំពោះតែផ្លែស្លា ដែលគេគរផ្អាប់ទុកយូរបន្តិចឱ្យត្រាតែរលួយសំបក។
“”
ចាស់ព្រួលៗ, ជ្រោកជ្រាក, ស្រោលៗ, ឆ្អិនខ្លះឆៅខ្លះ :
“មនុស្សចាស់តម្ពុល; គំនិតតម្ពុល; ត្រីអាំងតម្ពុល។”
(ព.ផ្ទ. ស្លាខ្ចី, ស្លាសឹ្លង។ ម.ព. ស្លា ផង)។