វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
តោ
គុ.កិ., គុ. [តោ]
ដែលកោងទោរ, កោងក្រដោ, ដែលមានអាការៈឱនៗកោងៗ :
ដែលកោងទោរ, កោងក្រដោ, ដែលមានអាការៈឱនៗកោងៗ :
ដែលកោងទោរ, កោងក្រដោ, ដែលមានអាការៈឱនៗកោងៗ :
“វាយតោខ្លួន; ដើរតោៗ; ដំណើរតោៗ។”
សិង្ហ ឬ សីហៈ (រាជសីហ៍) :
“រូបតោមួយគូនៅមុខខ្លោងទ្វារប្រាសាទ។”
(និយាយថា តោយ៉ោឬតោៗ)។