វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ត្រចៀក
ន. [ត្រ-ចៀក]
អាយតនៈសម្រាប់ត្រងរងនូវសំឡេង :
អាយតនៈសម្រាប់ត្រងរងនូវសំឡេង :
អាយតនៈសម្រាប់ត្រងរងនូវសំឡេង :
“ឮសំឡេងដោយត្រចៀក។”
ប៉ែកអវយវៈនៃអ្វីផ្សេងៗមានសណ្ឋានស្រដៀងនឹងត្រចៀក ដែលសម្រាប់យួរ, សម្រាប់ទ្រទប់បើកបិទបាន :
“ត្រចៀកកញ្ឆេ, ត្រចៀកទ្វារ។ល។”
(សំនួន.) ដែលស្ដាប់មិនសូវឮនូវអ្វីៗដែលគេនិយាយ :
“មនុស្សវ័យចាស់ ត្រចៀកធ្ងន់។”
(សំនួន.) ដែលហៅមិនឮ ដែលធ្វើពុតជាមិនឮ។ (និយាយថា ត្រចៀកប៉ោត ក៏បាន)។
“”
(សំនួន.) ដែលឆាប់រអើល ឆាប់ភ័យខ្លាច ឬដែលឆាប់ជឿសម្ដីគេ :
“មនុស្សត្រចៀកស, កុំធ្វើមាន់ត្រចៀកស!”
(សំនួន.) ដែលឆាប់ជឿសម្ដីគេ ដោយមិនយកមកគិតពិចារណា :
“មនុស្សត្រចៀកស្រាល គឺមកពីគាត់ខ្ជិលគិត។”
អវយវៈជាក្បាំងឬជារបាំងត្រចៀក។
“”