វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ត្រូវ
គុ., គុ.កិ. [ត្រូវ]
ទីទៃពីខុស គឺត្រង់ឬចំ :
ទីទៃពីខុស គឺត្រង់ឬចំ :
ទីទៃពីខុស គឺត្រង់ឬចំ :
“ពាក្យត្រូវ, សេចក្ដីត្រូវ; និយាយត្រូវ, ថាត្រូវ។”
គប្បី :
“ត្រូវធ្វើ, មិនត្រូវធ្វើ។”
ពេញចិត្ត, គាប់ចិត្ត, សមតាមបំណង :
“គាត់ត្រូវចិត្តម្ហូបនេះណាស់!”
(សំនួន.) ត្រូវរ៉ូវ ស៊ីចង្វាក់គ្នា យល់ស្របគ្នា :
“អ្នកទាំងពីរ ពិតជាត្រូវដងត្រូវផ្លែគ្នាល្អមែន។”