វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ថ្កោល
កិ. [ថ្កោល]
រំពៃរង់ចាំមើល អំពីទីខ្ពស់ទៅទីទាប :
រំពៃរង់ចាំមើល អំពីទីខ្ពស់ទៅទីទាប :
រំពៃរង់ចាំមើល អំពីទីខ្ពស់ទៅទីទាប :
“ថ្កោលមើល, មនុស្សហ្នឹងមានរឿង រាជការមានបង្គាប់ឱ្យថ្កោលមើលតែរាល់ថ្ងៃ។”
រំពៃគយគន់មើលទោសខុសរបស់អ្នកដទៃ :
“កុំថ្កោលទោសគេ។”