វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ទន្ត
ន. [ទ័ន]
ធ្មេញ, ភ្លុក :
ធ្មេញ, ភ្លុក :
ធ្មេញ, ភ្លុក :
“(រ.ស.) ព្រះទន្ត (ធ្មេញក្សត្រ)។”
(ព.បុ.) ជម្រះធ្មេញនៅពេលលុបលាងមុខមាត់ :
“លោកគ្រូតើនហើយ កំពុងទន្ត គឺលោកគ្រូកំពុងលុបលាងព្រះភក្ដ្រជម្រះព្រះទន្ត។ (រ.ស.) ស្ដេចតើនចាកនិទ្រា នៅវេលាព្រហាមស្រាង មានគ្រប់គ្រឿងសម្អាង ស្ដេចទ្រង់ទន្តជម្រះភក្ដ្រ (ទ្រង់ស្រពព្រះភក្ដ្រជម្រះព្រះទន្តា)។ ក្នុងសាស្ត្រាល្បែងមានច្រើនអន្លើ។”
(ព.កា. ទន្តា)។