វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ទេស
ដែលដើរសាត់ព្រាត់ ឬសាត់អណ្ដែតទៅតាមតែប្រទះ :
ដែលដើរសាត់ព្រាត់ ឬសាត់អណ្ដែតទៅតាមតែប្រទះ :
ដែលដើរសាត់ព្រាត់ ឬសាត់អណ្ដែតទៅតាមតែប្រទះ :
“ដើរទេស។”
ប្រទេស; ភូមិ (ទោះមានមនុស្សនៅក្ដី ឥតមានមនុស្សនៅក្ដី) :
“ស្រុកទេស។”
សម្ដែង, និយាយពន្យល់ក្នុងផ្លូវព្រះពុទ្ធសាសនា :
“និមន្តលោកទេសមហាជាតក៍។”
ឈ្មោះសំពត់សាច់ម៉ដ្ឋច្រើនបែប :
“សំពត់ទេស។”
គ្រឿងសម្លវិសេសដែលមានក្លិនក្រអូបប្រហើរមានរសឆ្ងាញ់ពីសា ក៏ហៅថា ទេស ដែរ :
“គ្រឿងទេស។”
អាហារមានឱជារសឆ្ងាញ់ពីសាប្រដូចនឹងអាហារទិព្វ (ច្រើនប្រើក្នុងសាស្ត្រាបុរាណ)។
“”
ដែលធំដំបងមាំខ្ពស់ :
“សេះទេស; កប្បាសទេស, ចំប៉ីទេស (ព្រោះមានពូជដើមមកពីបរទេស)។”
(ច្រើនហៅថា ទេសឯក ដូចជា ទេសឯកស, ទេសឯកខ្មៅ។ ម.ព. ផាឌិប ផង)។