វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ធ្មេញ
ន. [ធ្មេញ]
អាការៈក្នុងមាត់ សម្រាប់ខាំទំពា។
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
៥ ន័យនិយមន័យ
១
អាការៈក្នុងមាត់ សម្រាប់ខាំទំពា។
ឧទាហរណ៍
“”
២
ធ្មេញដំបូងរបស់ទារក ដែលដុះនៅអាយុ ៥ទៅ ៦ខែ ហើយច្រើនបាក់ទៅវិញនៅអាយុ ៦ទៅ ៧ឆ្នាំ។ ច្រើនហៅថា ធ្មេញព្រៃ ឬ ធ្មេញទឹកដោះ ក៏មាន :
ឧទាហរណ៍
“ការធ្វើអនាម័យមាត់របស់ទារកគួរចាប់ផ្ដើមតាំងពីទារកមិនទាន់ដុះធ្មេញកំណើត។”
៣
(ម.ព ធ្មេញកំណើត)។
ឧទាហរណ៍
“”
៤
(ម.ព ធ្មេញកំណើត)។
ឧទាហរណ៍
“”
៥
ធ្មេញកំណើតបាក់ :
ឧទាហរណ៍
“គេអាចពត់តម្រង់ធ្មេញស្រុកដែលដុះមិនស្មើជួរបាន។”
ទម្រង់ និងការបង្កើតពាក្យ
ទម្រង់ពាក្យ
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់