វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
បន្ទោះ
ន. [បន់-ទោះ]
ចម្រៀកផ្ដៅ ឬឫស្សីដែលពុះ, ដែលច្រៀករួចបិតនឹងកាំបិតបន្ទោះសម្រាប់ត្បាញ, សម្រាប់ក្រង :
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
២ ន័យនិយមន័យ
១
ចម្រៀកផ្ដៅ ឬឫស្សីដែលពុះ, ដែលច្រៀករួចបិតនឹងកាំបិតបន្ទោះសម្រាប់ត្បាញ, សម្រាប់ក្រង :
ឧទាហរណ៍
“បន្ទោះល្អី, បន្ទោះលប។”
២
ឈ្មោះកាំបិតតូចដងវែងចុងស្រួចសម្រាប់បិតបន្ទោះផ្សេងៗ :
ឧទាហរណ៍
“កាំបិតបន្ទោះ។”
ទម្រង់ និងការបង្កើតពាក្យ
ទម្រង់ពាក្យ
ពាក្យផ្សំ
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់