វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
បាស
ន. [បាស]
អន្ទាក់; ផ្នួងសក់។ ពាក្យនេះ ខ្មែរយើងប្រើហៅអំបោះចំណងដែលចងសំពត់ស្នបរុំសាកសពថា :
អន្ទាក់; ផ្នួងសក់។ ពាក្យនេះ ខ្មែរយើងប្រើហៅអំបោះចំណងដែលចងសំពត់ស្នបរុំសាកសពថា :
អន្ទាក់; ផ្នួងសក់។ ពាក្យនេះ ខ្មែរយើងប្រើហៅអំបោះចំណងដែលចងសំពត់ស្នបរុំសាកសពថា :
“ចងខ្សែបាស, កាត់ខ្សែបាស។”
ឈ្មោះវល្លិមួយប្រភេទ ស្លឹកខ្ចីប្រើធ្វើជាបន្លែស្លស្រឡក់បាន :
“សម្លស្រឡក់ស្លឹកបាស។”
(គីមី.) សមាសធាតុដែលផ្ដល់អ៊ីយ៉ុងអ៊ីដ្រុកស៊ីដ (OH-) នៅពេលរលាយក្នុងទឹក។
“”
1