វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
បួង
កិ. [បួង]
ចាប់ក្របួច ឬចាប់ប្រមូលជាដុំកួចជាភ្នួង :
ចាប់ក្របួច ឬចាប់ប្រមូលជាដុំកួចជាភ្នួង :
ចាប់ក្របួច ឬចាប់ប្រមូលជាដុំកួចជាភ្នួង :
“បួងសក់។”
ក្ដាប់ដៃមូរកង្កួញបង្កោងចូលក្នុង។
“”
មូរប្រមោយខ្វេរចូលក្នុង។
“”
ទាយចំនួនស្រូវដែលស្ទង់ស្មាន (ប្រើតែក្នុងកាលពីដើមដែលនៅមានអាជ្ញាលួងនិងមេកងកត់ពន្ធស្រូវ)។
“”