វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
បួល
ប. [បួល]
ពាក្យបរិវារសម្រាប់និយាយផ្សំជាមួយនឹងពាក្យ ស្រួល ថា ស្រួលបួល គឺស្រួលឥតទាស់, ឥតឆ្គង, ល្អប្រពៃ :
ពាក្យបរិវារសម្រាប់និយាយផ្សំជាមួយនឹងពាក្យ ស្រួល ថា ស្រួលបួល គឺស្រួលឥតទាស់, ឥតឆ្គង, ល្អប្រពៃ :
ពាក្យបរិវារសម្រាប់និយាយផ្សំជាមួយនឹងពាក្យ ស្រួល ថា ស្រួលបួល គឺស្រួលឥតទាស់, ឥតឆ្គង, ល្អប្រពៃ :
“កាន់កែវឱ្យស្រួលបួលប្រយ័ត្នធ្លាក់បែក!ល។”