វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ប៉ះ
កិ. [ប៉ះ]
ទង្គិច, ពាល់ត្រូវ :
ទង្គិច, ពាល់ត្រូវ :
ទង្គិច, ពាល់ត្រូវ :
“ប៉ះស្មាគ្នា, ប៉ះត្រូវត្រង់ឆ្អឹងជំនីរ។”
យកកំណាត់, បំណែក, ផ្ទាំងតូចនៃសំពត់ជាដើមមកដេរ, បិទ ដាក់ភ្ជាប់ឱ្យជិតត្រង់កន្លែងដែលរហែក, ដាច់ធ្លុះ ឱ្យជិត ឱ្យជាប់ :
“ប៉ះសំពត់, ប៉ះខោ។”
ធ្វើឱ្យជាគូដោយទឹម. សែងឬផ្គូគ្នា :
“ទឹមប៉ះគ្នា, សែងប៉ះគ្នា។”
ចួប, ប្រទះគ្នា :
“ប៉ះមុខគ្នា គឺចួប ឬប្រទះទល់មុខគ្នា។”
ប៉ះទប់ផ្សែផ្សំឱ្យតែបាន។
“”
សងឬបំពេញការខូចខាតវិញ :
“ប៉ះប៉ូវកំហុស, ប្រាក់ប៉ះប៉ូវ។”
ប៉ះដោយពារពេញទំហឹង។
“”
(ព.ប្រ.) ប្រទះលើ :
“ប៉ះពារលើគ្រោះកាច។”