វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ប្រៀន
កិ. [ប្រៀន]
បង្រៀន។
បង្រៀន។
បង្រៀន។
“”
ស្ដីប្រដៅឱ្យហាត់រៀន, ប្រដៅឱ្យបានបទ, ស្ដីប្រដៅញឹកញយឱ្យដឹងកិច្ចការឬវត្តប្រតិបត្តិផ្សេងៗ។
“”
ពាក្យសម្រាប់និយាយផ្សំជាមួយនឹងពាក្យ អៀន ថា :
“អៀនបៀន គឺអៀនមូរមុខ, ក្រអឹមក្រអៀម។”
(ម.ព. ប្រិត ផង)។