វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ព័ទ្ធ
កិ. [ពាត់]
ចង; ចងវ័ណ្ឌជុំវិញ, រុំជុំវិញ; ចោមជុំវិញ, ចោមស្ទាក់ជុំវិញមិនឱ្យមានផ្លូវចេញរួច :
ចង; ចងវ័ណ្ឌជុំវិញ, រុំជុំវិញ; ចោមជុំវិញ, ចោមស្ទាក់ជុំវិញមិនឱ្យមានផ្លូវចេញរួច :
ចង; ចងវ័ណ្ឌជុំវិញ, រុំជុំវិញ; ចោមជុំវិញ, ចោមស្ទាក់ជុំវិញមិនឱ្យមានផ្លូវចេញរួច :
“វល្លិព័ទ្ធដើមឈើ; ព័ទ្ធចោរ។”
យកក្រមួនមាត់ឬកំបោរជ្រាយដៅព័ទ្ធលើបូសដោយសូត្រអាគមផង ដើម្បីបង្ក្រាបឬយោងមុខឱ្យបូសធ្លាយ។
“”
រុំព័ទ្ធជុំវិញព័ន្ធលើគ្នា, ប្រទាក់ឆ្វាក់គ្នាជុំវិញ។
“”
(ម.ព. ព័ទ្ធព័ន្ធ)។
“”