វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ភៀស
កិ. [ភៀស]
វេះឬដោះគេចចេញបំបាត់ខ្លួន; គេចចេញដោយក្លែងខ្លួន ឬប្លែងឈ្មោះមិនឱ្យគេស្គាល់ :
វេះឬដោះគេចចេញបំបាត់ខ្លួន; គេចចេញដោយក្លែងខ្លួន ឬប្លែងឈ្មោះមិនឱ្យគេស្គាល់ :
វេះឬដោះគេចចេញបំបាត់ខ្លួន; គេចចេញដោយក្លែងខ្លួន ឬប្លែងឈ្មោះមិនឱ្យគេស្គាល់ :
“ភៀសចេញបាត់; ភៀសខ្លួន។”
(ភៀស នេះជាពាក្យឃ្លាតក្លាយឆ្ងាយមកពីពាក្យ វេស បា. ដូចជា អញ្ញាតកវេស "ការគេចខ្លួនមិនឱ្យគេស្គាល់" នោះទេដឹង ? ម.ព. អញ្ញាតកវេសនិងអញ្ញាតកវេសក ផង)។