វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
មើល
កិ. [មើល]
គន់នឹងភ្នែកឆ្ពោះសំដៅត្រង់អ្វីៗ :
គន់នឹងភ្នែកឆ្ពោះសំដៅត្រង់អ្វីៗ :
គន់នឹងភ្នែកឆ្ពោះសំដៅត្រង់អ្វីៗ :
“មើលរូប, មើលល្ខោន។”
សម្លឹងឆ្ពោះទៅរកអក្សរដោយបញ្ចេញវាចាថាផងឬគ្រាន់តែសម្លឹងថាក្នុងចិត្ត, អាន :
“មើលសំបុត្រ, មើលសៀវភៅ។”
បីបាច់, រក្សា ឱ្យជាជំងឺ :
“មើលខ្លួន, មើលជំងឺ។”
សង្កេតពិនិត្យឱ្យដឹងបែបបទ, សណ្ដាប់ធ្នាប់, ឫកពា ...មើលពុត, មើលមារយាទ, មើលអធ្យាស្រ័យ ... :
“មើល! ចូរមើល!; មើលចុះ! ចូរមើលចុះ! មើលហ៏! ហ៏មើល!”
(សំនួន.) ពិចារណាឱ្យបានដិតដល់ :
“ថ្ងៃក្រោយមើលមុខមើលក្រោយផង។”
(ព.សា. មើឬមើល៍)។