វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
រទូ
គុ.កិ. [រ-ទូ]
សូរពោលតិចៗរហ៊ឹមៗរឿយៗមិនច្បាស់ជាថាអ្វីដោយមានទោមនស្ស :
សូរពោលតិចៗរហ៊ឹមៗរឿយៗមិនច្បាស់ជាថាអ្វីដោយមានទោមនស្ស :
សូរពោលតិចៗរហ៊ឹមៗរឿយៗមិនច្បាស់ជាថាអ្វីដោយមានទោមនស្ស :
“និយាយរទូ, ពោលទោសរទូ, ទន្ទេញធម៌រទូៗ។”
(វេវ. រអ៊ូ)។