វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
រយ
គុ. [រយ]
ចំនួន ១០ដប់ដង (១០០)។
ចំនួន ១០ដប់ដង (១០០)។
ចំនួន ១០ដប់ដង (១០០)។
“”
ដែលរាប់ជាចំនួនរយ, មិនមានតម្លៃឬមិនប្រសើរជាងគេ, ដែលគ្រាន់តែហែគេ, សាមញ្ញឬសាមាន្យ :
“របស់រយ, មនុស្សរយ, គោរយ។”
(ព.ប្រ.) មនុស្សដែលនិយាយត្រឡប់ត្រឡិនសម្ដីទាំងរយម៉ាត់យកជាការពុំបាន។
“”
ដែលចងក្រងជាសេចក្ដីសម្រាយពាក្យរាយលំនាំទេសនា :
“សាស្ត្រារយ, គម្ពីររយ។”
(ហៅថា សាស្ត្រាប្រែរយ, គម្ពីរប្រែរយ ក៏បាន)។